Nowy pracownik a PPK – kiedy może przystąpić?

Nowy pracownik, który nie ma wcześniejszych okresów zatrudnienia uwzględnianych na podstawie ustawy, może przystąpić do PPK najwcześniej po upływie 14 dni zatrudnienia. Jeśli jednak w ciągu ostatnich 12 miesięcy był już zatrudniony w danym podmiocie, wcześniejszy kwalifikowany staż może pozwolić na zapis do PPK już w pierwszym dniu ponownego zatrudnienia.

Terminy te są ważne zarówno dla pracodawców i działów kadr, jak i dla nowo zatrudnionych osób. Prawidłowe ustalenie okresu zatrudnienia pozwala uniknąć spóźnionego zgłoszenia pracownika do PPK, błędnego naliczenia wpłat oraz odpowiedzialności finansowej. Należy przy tym odróżnić automatyczny zapis od obowiązkowego uczestnictwa. Udział w PPK jest dobrowolny, dlatego pracownik może zrezygnować z dokonywania wpłat.

Najważniejsze informacje

Zasada zawarcia umowy najwcześniej po upływie 14 dni bieżącego zatrudnienia dotyczy osoby, która nie ma okresów zatrudnienia podlegających doliczeniu na podstawie art. 16 ust. 2–3 ustawy o PPK.
Wcześniejsze okresy zatrudnienia z ostatnich 12 miesięcy wlicza się również do minimalnych 14 dni. Ponownie zatrudniona osoba może więc zostać zapisana do PPK już pierwszego dnia pracy.
Automatyczny zapis dotyczy osób, które nie ukończyły 55 lat i spełniają pełną ustawową definicję „osoby zatrudnionej” z art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy o PPK, z uwzględnieniem przewidzianych tam wyłączeń.
Osoby, które ukończyły 55 lat, ale nie ukończyły 70 lat, mogą zostać uczestnikami PPK wyłącznie na własny wniosek.
Uczestnik może po rezygnacji złożyć wniosek o ponowne dokonywanie wpłat, z wyjątkiem przypadku objętego art. 23 ust. 8 ustawy, w szczególności po ukończeniu 70 lat w opisanej tam sytuacji.

Kiedy nowy pracownik może przystąpić do PPK?

Pracownicze Plany Kapitałowe, w skrócie PPK, to prywatny i dobrowolny system długoterminowego oszczędzania. Środki gromadzone na rachunku pochodzą z wpłat pracownika i podmiotu zatrudniającego, a także z wpłaty powitalnej oraz dopłat rocznych finansowanych przez państwo, jeśli uczestnik spełni warunki ich otrzymania.

Kiedy można przystąpić do PPK? Jeżeli brak wcześniejszych okresów podlegających zaliczeniu, umowę można zawrzeć najwcześniej po upływie 14 dni bieżącego zatrudnienia, natomiast zaliczane okresy z poprzednich 12 miesięcy mogą odpowiednio przyspieszyć ten moment, nawet do pierwszego dnia ponownego zatrudnienia. Termin przypada co do zasady na 10. dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynęło 90 dni zatrudnienia, a jeżeli 10. dzień przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy – upływa następnego dnia, który nie jest sobotą ani dniem wolnym od pracy.

Nie oznacza to, że nowego pracownika można zgłosić do PPK dopiero po przepracowaniu 3 miesięcy. Przy pierwszym zatrudnieniu umowę wolno zawrzeć wcześniej – już od 15. dnia zatrudnienia. Swoboda wyboru dnia w ustawowym przedziale dotyczy zwykłego autozapisu, natomiast po otrzymaniu właściwego wniosku osoby mającej wymagany okres zatrudnienia umowę o prowadzenie PPK należy zawrzeć niezwłocznie.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy nowy pracownik był już zatrudniony w danym podmiocie w ciągu poprzednich 12 miesięcy. Kwalifikowane okresy wcześniejszego zatrudnienia wlicza się do całego okresu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o PPK, w tym również do minimalnych 14 dni. Przy ponownym zatrudnieniu i zaliczeniu co najmniej 14 dni wcześniejszego zatrudnienia umowę o prowadzenie PPK można zawrzeć od pierwszego dnia, z uwzględnieniem deklaracji o rezygnacji, wieku osoby zatrudnionej, wymogu wniosku dla osoby w wieku 55–69 lat oraz ewentualnej wcześniej zawartej i nadal obowiązującej umowy o prowadzenie PPK. Jeżeli przy ponownym zatrudnieniu osoba ma już co najmniej 90 dni zaliczanego zatrudnienia, umowę zawiera się co do zasady najpóźniej do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu ponownego zatrudnienia, przy czym w przypadku osoby, która ukończyła 55 lat i nie ukończyła 70 lat, jej zawarcie wymaga wniosku tej osoby. Przy ponownym zatrudnieniu dotychczasowego uczestnika PPK nie zawiera się ponownie umowy o prowadzenie PPK, jeżeli jego umowa z instytucją prowadzącą PPK u tego pracodawcy nadal obowiązuje; odrębnie należy uwzględnić skutki ewentualnej zmiany instytucji finansowej przez pracodawcę.

W praktyce sformułowanie „zgłosić pracownika do PPK” oznacza zawarcie przez podmiot zatrudniający umowy o prowadzenie PPK z wybraną instytucją finansową – w imieniu i na rzecz pracownika. Zgoda osoby, która ukończyła 18 lat, ale nie ukończyła 55 lat, nie jest potrzebna. Obowiązek zawarcia umowy o prowadzenie PPK dotyczy tylko podmiotu, do którego ustawa o PPK ma zastosowanie, z uwzględnieniem wyłączeń z art. 13 ust. 1 oraz nadal obowiązującego zwolnienia z art. 133 ustawy.

Automatyczny zapis przed ukończeniem 55 lat dotyczy nie tylko pracowników w rozumieniu Kodeksu pracy, lecz wszystkich osób spełniających definicję „osoby zatrudnionej” z art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy o PPK, z uwzględnieniem pozostałych warunków ustawy. Wiek osoby zatrudnionej należy zweryfikować na planowany dzień zawarcia umowy o prowadzenie PPK; po ukończeniu 55 lat zawarcie umowy wymaga wniosku tej osoby, a po ukończeniu 70 lat nie jest już dopuszczalne. Dodatkowym warunkiem jest obowiązkowe podleganie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu wskazanego w ustawie o PPK.

Osoby, które ukończyły 55 lat, ale nie ukończyły 70 lat, mogą zostać uczestnikami PPK wyłącznie na własny wniosek. Ustawa nie wymaga złożenia go w szczególnej formie, choć ze względów dowodowych warto zrobić to pisemnie. Pracodawca ma obowiązek poinformować taką osobę o możliwości przystąpienia do programu.

Przy zmianie instytucji finansowej nową umowę o prowadzenie PPK zawiera się także dla uczestnika, który ukończył 70 lat, jeżeli nadal jest osobą zatrudnioną w tym podmiocie i w dniu poprzedzającym zawarcie nowej umowy o zarządzanie PPK miał zawartą dotychczasową umowę o prowadzenie PPK.

Nigdy więcej nie trać czasu!

Zautomatyzuj układanie grafików pracy, prowadzenie ewidencji czasu pracy, elektroniczne wnioski urlopowe i wiele więcej.

Załóż darmowe konto

Jak liczyć okresy zatrudnienia do PPK?

Do okresu zatrudnienia należy doliczać wcześniejsze okresy z poprzednich 12 miesięcy tylko w zakresie, w jakim dana osoba spełniała ustawowe warunki uznania jej za osobę zatrudnioną, z uwzględnieniem szczególnych zasad m.in. dla urlopu bezpłatnego. Można uwzględnić również zatrudnienie w innym podmiocie, jeśli obecny podmiot zatrudniający jest jego następcą prawnym w stosunkach prawnych dotyczących danej osoby.

Wcześniejsze kwalifikowane okresy zatrudnienia uwzględnia się zarówno przy ustalaniu minimalnych 14 dni, po których można zawrzeć umowę o prowadzenie PPK, jak i przy wyznaczaniu końcowego terminu wykonania tego obowiązku. Ze względów bezpieczeństwa przy ponownym zatrudnieniu osoby mającej co najmniej 14 dni zaliczanego zatrudnienia należy uwzględnić aktualne stanowisko oficjalnego portalu PPK, zgodnie z którym termin zawarcia umowy przypada najpóźniej 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu ponownego zatrudnienia.

Do wymaganego okresu wlicza się wyłącznie zatrudnienie na podstawie tytułów uwzględnionych w ustawowej definicji osoby zatrudnionej. Liczy się więc nie tylko długość współpracy z daną firmą, lecz także jej podstawa oraz obowiązkowe podleganie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Przykład

Anna rozpoczęła pracę na okres próbny 1 września. W ciągu poprzednich 12 miesięcy przez 60 dni wykonywała zlecenie dla tej samej firmy i z tego tytułu obowiązkowo podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Wcześniejszy okres wlicza się do wymaganych 14 dni, dlatego pracodawca może zawrzeć umowę o prowadzenie PPK już 1 września.

Jakie formalności są wymagane przy przystąpieniu do PPK nowego pracownika?

W pierwszej kolejności pracodawca powinien sprawdzić, czy nowo zatrudniona osoba spełnia ustawowe wymagania. Znaczenie mają jej wiek, podstawa zatrudnienia, obowiązek ubezpieczeń społecznych, wcześniejsze okresy zatrudnienia w tej samej firmie oraz ewentualna deklaracja rezygnacji z dokonywania wpłat.

Do osób zatrudnionych należą pracownicy w rozumieniu Kodeksu pracy z wyjątkiem kategorii wyłączonych w art. 2 ust. 1 pkt 18 lit. a ustawy o PPK, a także pozostałe osoby wymienione w pkt 18 lit. b–f, jeżeli spełniają określone tam warunki. Warunkiem jest obowiązkowe podleganie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z danego tytułu.

Zleceniobiorca, który ukończył 18 lat i obowiązkowo podlega z tego tytułu ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jest osobą zatrudnioną w rozumieniu ustawy o PPK, natomiast zawarcie dla niego umowy o prowadzenie PPK zależy także od wieku, wymaganego okresu zatrudnienia i ewentualnej rezygnacji. Osoba, która jest objęta tymi ubezpieczeniami wyłącznie dobrowolnie, nie jest osobą zatrudnioną na potrzeby PPK.

Sytuacja nowo zatrudnionej osoby	Zasada dotycząca PPK
Umowa o pracę, w tym na okres próbny	Zatrudnienie jest uwzględniane, jeśli pracownik spełnia pozostałe wymagania ustawy
Umowa zlecenia	PPK obejmuje zleceniobiorcę, gdy z tego tytułu obowiązkowo podlega on ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym
Umowa o dzieło	Sama umowa o dzieło nie stanowi tytułu objętego PPK
Własna działalność gospodarcza	Przedsiębiorca nie przystępuje do PPK z tytułu prowadzenia własnej działalności gospodarczej
Wiek od 18 lat do ukończenia 55 lat	Podlega autozapisowi, jeżeli spełnia definicję osoby zatrudnionej, ma wymagany okres zatrudnienia i nie złożyła skutecznej deklaracji o rezygnacji
Ukończone 55 lat, ale mniej niż 70 lat	Potrzebny jest wniosek osoby zatrudnionej
Ukończone 70 lat	Nie można zawrzeć umowy o prowadzenie PPK dla osoby przystępującej do PPK, jednak nową umowę zawiera się dla dotychczasowego uczestnika m.in. przy zmianie instytucji finansowej na zasadach art. 12 ustawy.

Definicja osoby zatrudnionej obejmuje także osoby przebywające na urlopie wychowawczym oraz pobierające zasiłek macierzyński albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego. Jednocześnie podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób nie mieści się w ustawowej definicji wynagrodzenia służącego do obliczania wpłat do PPK. Sam zasiłek macierzyński nie jest więc podstawą naliczania wpłat.

Pracodawca zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz nowego pracownika, przekazując jego dane instytucji finansowej zgodnie z procedurą określoną w umowie o zarządzanie PPK. Zawarcie umowy o prowadzenie PPK powoduje uzyskanie statusu uczestnika PPK, a instytucja finansowa niezwłocznie po jej zawarciu udostępnia uczestnikowi informację o zawarciu umowy.

Pierwsze wpłaty co do zasady oblicza się i pobiera od pierwszego wynagrodzenia wypłaconego po powstaniu stosunku prawnego z umowy o prowadzenie PPK, chyba że zachodzi ustawowa przesłanka niedokonywania wpłat, w szczególności po otrzymaniu informacji o rozpoczęciu wypłat przez uczestnika po ukończeniu 60 lat. Jeżeli 15. dzień miesiąca przypada w sobotę albo dzień ustawowo wolny od pracy, termin dokonania wpłat do PPK upływa następnego dnia, który nie jest sobotą ani dniem wolnym od pracy.

W terminie 7 dni od zawarcia umowy o prowadzenie PPK uczestnik PPK składa podmiotowi zatrudniającemu, a przy kilku podmiotach – wybranemu przez siebie, oświadczenie o zawartych w jego imieniu umowach o prowadzenie PPK. W dokumencie należy wskazać instytucje finansowe, z którymi zawarto te umowy. Procedura z art. 19 obejmuje transfer środków z rachunków PPK wynikających z umów zawartych w imieniu uczestnika przez inne podmioty zatrudniające na rachunek PPK u podmiotu, któremu złożono oświadczenie, chyba że uczestnik w terminie 7 dni zgłosi pisemny brak zgody. Uczestnik może zablokować wypłatę transferową, informując podmiot zatrudniający w formie pisemnej o braku zgody w terminie 7 dni od otrzymania informacji o obowiązku złożenia w jego imieniu wniosku o wypłatę transferową.

Pierwsze wpłaty do PPK za nowego pracownika

Jak nowy pracownik może zrezygnować z PPK?

Uczestnictwo w Pracowniczych Planach Kapitałowych jest całkowicie dobrowolne. Automatyczne zawarcie umowy nie pozbawia pracownika możliwości rezygnacji. Nowo zatrudniona osoba może złożyć deklarację jeszcze przed terminem, w którym pracodawca powinien zgłosić ją do PPK, albo już po zawarciu umowy.

Rezygnacja dotyczy dokonywania wpłat do PPK. Pracownik składa podmiotowi zatrudniającemu pisemną deklarację zgodną z obowiązującym wzorem. Deklarację rezygnacji należy złożyć w formie pisemnej, z zachowaniem danych i oświadczeń wymaganych w art. 23 ust. 2 ustawy oraz w rozporządzeniu określającym wzór tej deklaracji. Dokument zawiera między innymi dane pracownika i pracodawcy oraz oświadczenie o znajomości konsekwencji rezygnacji.

Po otrzymaniu deklaracji pracodawca przestaje dokonywać wpłat już w miesiącu, w którym została ona złożona. Po złożeniu deklaracji rezygnacji zwrotowi podlegają wpłaty naliczone i pobrane, lecz nieprzekazane jeszcze do instytucji finansowej przed jej złożeniem; wpłat przekazanych wcześniej na rachunek PPK nie zwraca się z tego powodu. O deklaracji rezygnacji pracodawca informuje instytucję finansową w terminie 7 dni tylko wtedy, gdy składa ją uczestnik PPK; deklaracji złożonej przed zawarciem umowy o prowadzenie PPK nie przekazuje instytucji finansowej.

Rezygnacja nie jest nieodwracalna. Po ukończeniu 70 lat przez uczestnika objętego art. 23 ust. 8 pracodawca nie może uwzględnić wniosku o ponowne dokonywanie wpłat ani wznowić wpłat w ramach ponownego autozapisu. Jeśli deklaracja rezygnacji została złożona przed zawarciem umowy, pracownik, który nie ukończył 55 lat, składa wniosek o dokonywanie wpłat, a pracodawca zawiera umowę w jego imieniu z uwzględnieniem kwalifikowanych okresów zatrudnienia. Osoba w wieku od 55 do 70 lat składa natomiast wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK.

Powrót uczestnika do programu nie wymaga zmiany wcześniej zawartej umowy. Jeżeli wniosek o dokonywanie wpłat zostanie złożony przed terminem wypłaty wynagrodzenia, pracodawca już od tej wypłaty oblicza i pobiera wpłaty do PPK. Przekazuje je instytucji finansowej od miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku, nie później niż do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu ich obliczenia i pobrania. Jeśli pracownik złoży wniosek już po wypłacie wynagrodzenia w danym miesiącu, wpłaty zostaną naliczone od kolejnego wynagrodzenia.

W związku z ponownym autozapisem deklaracja rezygnacji nie obowiązuje bezterminowo. Co 4 lata pracodawca, do ostatniego dnia lutego, informuje osoby objęte tym mechanizmem o wznowieniu wpłat. Wyłączenie odpowiedzialności z art. 28 ust. 6 dotyczy wyłącznie błędów w zakresie wpłat spowodowanych przekazaniem przez osobę zatrudnioną błędnych informacji prowadzących do błędnego ustalenia jej obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z danego zatrudnienia. Najbliższy ponowny autozapis przypada w 2027 roku.

Ponowne dokonywanie wpłat bez wniosku nie obejmuje uczestnika, który po złożeniu rezygnacji ukończył 55 lat przed 1 kwietnia roku autozapisu; wznowienie wpłat za taką osobę od 1 kwietnia wymaga wniosku złożonego do końca lutego. Uczestnik PPK, który po rezygnacji przed 1 kwietnia roku ponownego autozapisu ukończył 55 lat, zostanie objęty wznowieniem wpłat od 1 kwietnia wyłącznie na wniosek złożony do ostatniego dnia lutego; późniejszy wniosek jest realizowany na zasadach ogólnych. Osoba, która złożyła deklarację rezygnacji przed zawarciem umowy o prowadzenie PPK i przed 1 kwietnia ukończyła 55 lat, nie zostanie automatycznie zapisana i w celu przystąpienia do PPK powinna złożyć wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Jeżeli uczestnik po rezygnacji ukończył 70 lat, pracodawca nie może wznowić wpłat ani na podstawie wniosku, ani w ramach ponownego autozapisu.

Zgłoszenie pracownika do PPK po terminie – czy wiąże się z konsekwencjami?

Pracodawcy, który nie zawrze w wymaganym terminie umowy o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej, grozi kara grzywny od 1000 do 1 000 000 zł. Taka sama sankcja może zostać nałożona między innymi za niedokonywanie wpłat w terminie, niezgłaszanie wymaganych danych, przekazywanie nieprawdziwych informacji oraz nieprowadzenie dokumentacji związanej z obliczaniem wpłat.

Grzywna za naruszenia z art. 106 i 108 ustawy o PPK może wynieść do 1,5% funduszu wynagrodzeń u danego podmiotu zatrudniającego w roku obrotowym poprzedzającym popełnienie czynu zabronionego. Nie jest to sankcja właściwa dla samego spóźnienia z zawarciem umowy o prowadzenie PPK dla nowego pracownika.

Powstanie stosunku prawnego z mocy art. 17 ustawy zakłada istnienie umowy o zarządzanie PPK, ponieważ stosunek ten powstaje między osobą zatrudnioną a instytucją finansową, z którą podmiot zatrudniający zawarł tę umowę. Umowę uznaje się wówczas za zawartą na warunkach wynikających z umowy o zarządzanie PPK.

Powstanie stosunku prawnego z mocy ustawy nie zwalnia pracodawcy z pozostałych obowiązków. Wpłaty prawidłowo obliczone i pobrane, lecz nieprzekazane w terminie, należy co do zasady przekazać jako wpłaty spóźnione, chyba że przed ich przekazaniem powstała ustawowa przeszkoda do dokonania wpłat, w szczególności złożono deklarację rezygnacji albo otrzymano informację o rozpoczęciu wypłat po ukończeniu 60 lat. Ustawa nie przewiduje mechanizmu potrącania z przyszłych wypłat wpłat, które powinny zostać obliczone i pobrane wcześniej. Jeżeli wskutek niedokonania zaległych wpłat uczestnik poniósł szkodę, może powstać obowiązek jej naprawienia na zasadach Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem wyłączenia odpowiedzialności określonego w art. 28 ust. 6 ustawy o PPK.

Kontrolowanie terminów dotyczących nowego pracownika powinno opierać się na dacie rozpoczęcia zatrudnienia, jego podstawie oraz wcześniejszych okresach uwzględnianych na mocy ustawy, a nie wyłącznie na liczbie przepracowanych zmian. System do obsługi HR, grafików i ewidencji czasu pracy, taki jak inEwi, może ułatwić pilnowanie dat zatrudnienia i ustawianie przypomnień dla działu kadr. Nie zastąpi jednak prawnej oceny, czy dana osoba podlega zgłoszeniu do PPK.

Podsumowanie

Nowego pracownika, który nie ma kwalifikowanych okresów wcześniejszego zatrudnienia, można zgłosić do PPK najwcześniej po upływie 14 dni zatrudnienia. Jeśli jednak w ciągu poprzednich 12 miesięcy przepracował u danego pracodawcy co najmniej 14 dni na podstawie tytułu uwzględnianego przez ustawę, umowę można zawrzeć już pierwszego dnia ponownego zatrudnienia.

Osoby przed ukończeniem 55 lat są zapisywane automatycznie, natomiast osoby w wieku od 55 do 70 lat przystępują do PPK na własny wniosek. Po ukończeniu 70 lat nie można po raz pierwszy przystąpić do PPK, jednak w przypadku dotychczasowego uczestnika nowa umowa o prowadzenie PPK może zostać zawarta m.in. w związku ze zmianą instytucji finansowej na zasadach art. 12 ustawy. Uczestnictwo w programie pozostaje dobrowolne – pracownik może zrezygnować z wpłat, wrócić do oszczędzania, a następnie ponownie złożyć deklarację rezygnacji podczas autozapisu przeprowadzanego co 4 lata.

Źródła

FAQ – najczęstsze pytania o to, kiedy można przystąpić do PPK

Tak. Przy pierwszym zatrudnieniu umowę można zawrzeć po upływie 14 dni, tylko wtedy, gdy do tego okresu nie podlegają doliczeniu wcześniejsze okresy zatrudnienia na podstawie art. 16 ust. 2–3 ustawy o PPK. Osoba, która ma co najmniej 14 dni kwalifikowanego zatrudnienia z poprzednich 12 miesięcy, może natomiast zostać zapisana do PPK już pierwszego dnia ponownego zatrudnienia.
Zleceniobiorca, który ukończył 18 lat i obowiązkowo podlega z tego tytułu ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jest osobą zatrudnioną w rozumieniu ustawy o PPK, natomiast zawarcie dla niego umowy o prowadzenie PPK zależy także od wieku, wymaganego okresu zatrudnienia oraz ewentualnej rezygnacji. Dobrowolne podleganie tym ubezpieczeniom nie wystarcza do uznania zleceniobiorcy za osobę zatrudnioną w rozumieniu ustawy o PPK.
Tak. Okres próbny wlicza się do okresu zatrudnienia wymaganego do zawarcia umowy o prowadzenie PPK. Rodzaj umowy o pracę, w tym zawarcie jej na okres próbny, nie wyłącza pracownika z programu.
Pracownik, który ukończył 55 lat, ale nie ukończył 70 lat, musi złożyć wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Ustawa nie wymaga szczególnej formy tego wniosku, jednak forma pisemna ułatwia potwierdzenie daty jego złożenia.
Osoba, która ukończyła 70 lat, nie może przystąpić do PPK, ponieważ pracodawca nie może zawrzeć w jej imieniu nowej umowy o prowadzenie PPK. Osiągnięcie tego wieku przez dotychczasowego uczestnika nie powoduje jednak automatycznego zamknięcia jego rachunku.
Osoba przed ukończeniem 55 lat, dla której wskutek wcześniejszej rezygnacji nie zawarto jeszcze umowy o prowadzenie PPK, może złożyć wniosek o dokonywanie wpłat, po czym pracodawca – przy spełnieniu wymaganego okresu zatrudnienia – powinien niezwłocznie zawrzeć w jej imieniu umowę o prowadzenie PPK. Jeżeli umowa o prowadzenie PPK jest już zawarta, uczestnik może wrócić do wpłat, składając pisemny wniosek o ich dokonywanie, natomiast osoba w wieku 55–69 lat, dla której umowy jeszcze nie zawarto, składa wniosek o zawarcie umowy o prowadzenie PPK.
Ponowną deklarację rezygnacji składa się co 4 lata tylko wtedy, gdy osoba objęta ponownym autozapisem chce nadal nie dokonywać wpłat do PPK. W roku ponownego autozapisu nową deklarację rezygnacji można skutecznie złożyć najwcześniej 1 marca, aby zapobiec wznowieniu wpłat przewidzianemu od 1 kwietnia. W roku ponownego autozapisu wpłaty są zasadniczo obliczane i pobierane już od wynagrodzeń wypłacanych w marcu, a przekazywane do instytucji finansowej od 1 kwietnia, z zastrzeżeniem konieczności wcześniejszego zawarcia umowy o prowadzenie PPK dla osoby, która nie jest jeszcze uczestnikiem.

Przeczytaj również

Pracownicze plany kapitałowe – obowiązki pracodawcy

Sprawdź obowiązki pracodawcy w PPK: wybór instytucji, umowy, zapis pracowników, wpłaty, rezygnację, autozapis oraz kary za błędy.

Benefity pracownicze — wszystko, co powinni o nich wiedzieć pracodawcy

Sprawdź, jakie benefity pracownicze są najbardziej cenione, jak działa system kafeteryjny i jak dobrać świadczenia do potrzeb pracowników oraz celów firmy