Pracownicze plany kapitałowe – obowiązki pracodawcy

Pracodawca objęty ustawą o PPK musi wybrać instytucję finansową, zawrzeć wymagane umowy, zapisać uprawnione osoby, naliczać i przekazywać wpłaty, a także prowadzić odpowiednią dokumentację. W artykule wyjaśniamy obowiązki, terminy, koszty i zasady rezygnacji istotne dla przedsiębiorców oraz działów HR i kadr. Prawidłowa obsługa PPK ogranicza ryzyko kar, a dodatkowe wpłaty mogą zwiększać lojalność pracowników i atrakcyjność miejsca pracy.

Ustawa o PPK weszła w życie 1 stycznia 2019 roku, natomiast sam program wprowadzano etapami. Najwięksi pracodawcy zostali objęci przepisami od 1 lipca 2019 roku. Od 1 stycznia 2021 roku obowiązki te dotyczą również pozostałych podmiotów zatrudniających, w tym przedsiębiorstw zatrudniających mniej niż 20 osób oraz jednostek sektora finansów publicznych.

Najważniejsze informacje

Pracodawca automatycznie zapisuje do PPK osoby, które ukończyły 18 lat i nie ukończyły 55 lat, spełniają warunki określone w ustawie i nie złożyły deklaracji o rezygnacji.
Jeżeli w którymkolwiek miesiącu stosowania wpłaty podstawowej niższej niż 2% łączne miesięczne wynagrodzenie uczestnika ze wszystkich źródeł przekroczy 1,2-krotność minimalnego wynagrodzenia, dopłata roczna za ten rok nie przysługuje.
Prowadzenie PPK wymaga zawarcia umowy o zarządzanie PPK oraz umowy o prowadzenie PPK.
Nieprawidłowe wdrożenie PPK, brak wpłat lub wymaganej dokumentacji mogą narazić pracodawcę na grzywnę.

Nigdy więcej nie trać czasu!

Zautomatyzuj układanie grafików pracy, prowadzenie ewidencji czasu pracy, elektroniczne wnioski urlopowe i wiele więcej.

Załóż darmowe konto

Pracowniczy plan kapitałowy – co to jest?

Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK) to prywatny i dobrowolny dla osoby zatrudnionej system długoterminowego oszczędzania. Środki pochodzą z wpłat finansowanych przez uczestnika PPK i podmiot zatrudniający, a także ze wsparcia państwa. Zgromadzony kapitał jest przeznaczony przede wszystkim do wypłaty po ukończeniu 60. roku życia, niezależnie od momentu zakończenia kariery zawodowej.

Oszczędności są prywatną własnością uczestnika PPK i podlegają dziedziczeniu. Uczestnik może sprawdzać wartość środków na indywidualnym rachunku prowadzonym przez wybraną instytucję finansową. Ma również prawo zdecydować o wcześniejszym zwrocie pieniędzy lub skorzystać z wypłaty w szczególnych sytuacjach przewidzianych w ustawie.

Wpłaty do PPK pochodzą z trzech źródeł:

Źródło finansowania	Wpłata podstawowa	Możliwa wpłata dodatkowa
Uczestnik PPK	2% wynagrodzenia	do 2% wynagrodzenia
Podmiot zatrudniający	1,5% wynagrodzenia	do 2,5% wynagrodzenia
Fundusz Pracy	jednorazowa wpłata powitalna 250 zł i dopłata roczna 240 zł po spełnieniu warunków	nie dotyczy

Obniżenie wpłaty podstawowej do poziomu nie niższego niż 0,5% wymaga złożenia podmiotowi zatrudniającemu deklaracji określającej jej wysokość w miesiącu, w którym wynagrodzenie uczestnika z różnych źródeł nie przekroczyło 1,2-krotności minimalnego wynagrodzenia, a pracodawca nie uwzględnia obniżenia w miesiącu, w którym wynagrodzenie osiągane u niego przekracza ten limit. Podmiot zatrudniający ma obowiązek poinformować uczestnika PPK o możliwości obniżenia wpłaty podstawowej na zasadach art. 27 ust. 2 oraz o możliwości zadeklarowania wpłaty dodatkowej. Obniżona wysokość wpłaty podstawowej obowiązuje od miesiąca następującego po miesiącu, w którym uczestnik złożył deklarację lub jej zmianę uwzględnioną przez podmiot zatrudniający.

Wpłata powitalna przysługuje uczestnikowi, który przez co najmniej 3 pełne miesiące kalendarzowe jest uczestnikiem PPK i za którego w okresie uczestnictwa dokonano za co najmniej 3 miesiące wpłat podstawowych finansowanych przez tego uczestnika, o ile wpłata powitalna nie została mu już wcześniej zaewidencjonowana. Dopłaty ze strony państwa są finansowane z Funduszu Pracy i ewidencjonowane za pośrednictwem PFR, czyli Polskiego Funduszu Rozwoju.

Kogo pracodawca zapisuje do PPK?

Każdy podmiot zatrudniający objęty ustawą powinien utworzyć PPK, jeżeli zatrudnia co najmniej jedną osobę, dla której ma obowiązek zawrzeć umowę o prowadzenie PPK. Nie oznacza to jednak, że do programu trzeba zgłosić każdą osobę współpracującą z firmą.

Do osób zatrudnionych w rozumieniu ustawy o PPK należą co do zasady pracownicy podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, z ustawowymi wyjątkami dotyczącymi m.in. pracowników przebywających na wskazanych w ustawie urlopach górniczych i urlopach dla pracowników zakładu przeróbki mechanicznej węgla. Dotyczy to między innymi osób wykonujących pracę nakładczą, członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych, osób pracujących na postawie umowy zlecenia lub umowy agencyjnej, które ukończyły 18 lat i z tego tytułu podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w Polsce lub umowy agencyjnej oraz wynagradzanych członków rad nadzorczych.

Osoby, które ukończyły 18 lat i nie ukończyły 55. roku życia, są zapisywane automatycznie, o ile przed terminem zawarcia umowy o prowadzenie PPK nie złożą pisemnej deklaracji rezygnacji. Osoby, które ukończyły 55 lat, ale nie ukończyły 70. roku życia, mogą zostać zapisane wyłącznie na swój wniosek. Pracodawca ma obowiązek poinformować je o takiej możliwości. Dla osoby, która najpóźniej w pierwszym dniu zatrudnienia ukończyła 70 lat, nie zawiera się umowy o prowadzenie PPK.

Osoba samozatrudniona, która nie zatrudnia nikogo spełniającego ustawową definicję osoby zatrudnionej, nie tworzy PPK wyłącznie dla siebie. Rolnik podlegający jedynie ubezpieczeniu społecznemu rolników również nie zostaje uczestnikiem PPK z tego tytułu.

Jak inwestowane są środki w ramach PPK?

Środki trafiają do funduszy zdefiniowanej daty. Ich polityka inwestycyjna zmienia się w miarę zbliżania się uczestników do określonego wieku. Udział instrumentów o większym ryzyku jest stopniowo ograniczany na rzecz części dłużnej.

PPK mogą zarządzać instytucje spełniające wymagania ustawy, między innymi fundusze inwestycyjne zarządzane przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych, fundusze emerytalne oraz uprawnione zakłady ubezpieczeń. Wartość rachunku zależy od wysokości wpłat i wyników inwestycyjnych, dlatego nie jest z góry gwarantowana.

Pracowniczy plan kapitałowy – koszt pracodawcy

W przypadkach określonych w art. 25 ust. 4 ustawy o PPK podmiot zatrudniający nie finansuje wpłaty podstawowej ani dodatkowej, a uczestnik może zadeklarować w tym okresie finansowanie własnych wpłat zgodnie z art. 25 ust. 5. Wynagrodzeniem dla celów PPK jest podstawa wymiaru składek emerytalnych i rentowych uczestnika bez stosowania rocznego ograniczenia, z wyłączeniem podstawy dotyczącej osób przebywających na urlopie wychowawczym oraz pobierających zasiłek macierzyński lub zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego. Osiągnięcie przez pracownika limitu określonego w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie powoduje więc zaprzestania naliczania wpłat do PPK.

Potocznie wpłaty bywają nazywane składkami podstawowymi, jednak ustawa posługuje się pojęciem „wpłat”.

Wpłaty do PPK finansowane przez podmiot zatrudniający nie są wliczane do wynagrodzenia stanowiącego podstawę ustalenia wysokości obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wyłącznie wpłata dodatkowa finansowana przez podmiot zatrudniający może być różnicowana ze względu na długość okresu zatrudnienia albo na podstawie regulaminu wynagrodzeń lub układu zbiorowego pracy, natomiast wpłata podstawowa wynosi 1,5% wynagrodzenia. Dodatkowe finansowanie PPK może być benefitem, który wspiera retencję, zwiększa lojalność pracowników i wzmacnia pozycję firmy jako pracodawcy.

Przychód z wpłaty finansowanej przez podmiot zatrudniający powstaje w dniu przekazania jej do instytucji finansowej, przy czym jeżeli w tym miesiącu pracodawca nie ma już świadczenia pieniężnego, z którego może pobrać zaliczkę na PIT, przychód wykazuje w PIT-11 bez pobrania tej zaliczki.

Jak obliczać i przekazywać wpłaty do PPK?

Wpłaty oblicza się przy wypłacie wynagrodzenia. Część finansowana przez uczestnika PPK jest potrącana z jego wynagrodzenia po opodatkowaniu, natomiast podmiot zatrudniający pokrywa swoją część z własnych środków.

Pierwsze wpłaty nalicza się od wynagrodzenia wypłaconego po powstaniu stosunku prawnego wynikającego z umowy o prowadzenie PPK. Zarówno pierwsze, jak i kolejne wpłaty trzeba przekazać do wybranej instytucji finansowej do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane.

Maksymalny roczny limit wpłat i dopłat na wszystkie rachunki PPK uczestnika stanowi równowartość w złotych 50 000 USD ustaloną według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego 31 grudnia roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy. Ukończenie 70 lat przez osobę będącą już aktywnym uczestnikiem PPK nie powoduje wstrzymania wpłat wyłącznie z powodu wieku.

Koszty obsługi i oprogramowania PPK

Wdrożenie PPK wiąże się także z kosztami organizacyjnymi. Firma może potrzebować aktualizacji systemu kadrowo-płacowego, integracji z systemem instytucji finansowej, przeszkolenia zespołu oraz dostosowania obiegu dokumentów.

Obsługa PPK wymaga stałego rozwijania i utrzymywania oprogramowania, ponieważ system musi uwzględniać nowe zapisy, deklaracje, zmiany wysokości wpłat, autozapis i korekty. Moduł PPK przetwarza dane identyfikacyjne oraz informacje o wynagrodzeniach, dlatego jego wdrożenie wymaga rygorystycznych standardów bezpieczeństwa danych, kontroli dostępu i regularnych aktualizacji.

W mniejszych przedsiębiorstwach obsługą PPK najczęściej zajmują się osoby odpowiedzialne za kadry i płace. W większych organizacjach obowiązki mogą być rozdzielone między działy HR, płac, księgowości, IT i compliance.

Pracowniczy plan kapitałowy – co ustawa oznacza dla pracodawcy?

Podstawą funkcjonowania programu jest ustawa z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych. Reguluje ona zasady gromadzenia środków, wyboru instytucji, zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat, a także wypłat, wypłat transferowych i zwrotów.

Siedmiodniowy termin na pisemne zgłoszenie braku zgody dotyczy określonych w ustawie procedur wypłaty transferowej, w szczególności przypadków uregulowanych w art. 12 i art. 19 ustawy o PPK. Nie może przy tym nakłaniać pracowników do rezygnacji z udziału w PPK.

Jak dokonać wyboru instytucji finansowej?

Podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową w porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a w razie jej braku – z reprezentacją osób zatrudnionych, przy czym samodzielnego wyboru może dokonać, jeżeli na miesiąc przed terminem zawarcia umowy o zarządzanie PPK nie osiągnięto porozumienia. Art. 7 ust. 2a ustawy o PPK wyłącza stosowanie Prawa zamówień publicznych do umów o zarządzanie i prowadzenie PPK, gdy wartość zamówienia jest niższa od progów unijnych, natomiast przy wartości równej lub wyższej obowiązek stosowania PZP należy oceniać na zasadach ogólnych.

Przy wyborze należy wziąć pod uwagę warunki zarządzania środkami, efektywność zarządzania aktywami, doświadczenie w zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi lub emerytalnymi oraz najlepiej rozumiany interes osób zatrudnionych. Jeżeli na miesiąc przed terminem zawarcia umowy nie osiągnięto porozumienia, wyboru dokonuje podmiot zatrudniający, a w przypadku objętym art. 7 ust. 4a – właściwy organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego.

Czym różnią się umowy o zarządzanie i prowadzenie PPK?

Umowę o zarządzanie PPK podmiot zatrudniający zawiera z wybraną instytucją finansową w postaci elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej treści na trwałym nośniku. Powinien to zrobić najpóźniej 10 dni roboczych przed terminem, w którym musi zawrzeć umowę o prowadzenie PPK dla pierwszej uprawnionej osoby.

Umowę o prowadzenie PPK podmiot zatrudniający zawiera z tą samą instytucją w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych. Lista uczestników PPK stanowi załącznik do tej umowy.

Dla nowo zatrudnionej osoby umowę o prowadzenie PPK zawiera się nie wcześniej niż po upływie 14 dni zatrudnienia i nie później niż do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynęły 3 miesiące zatrudnienia. Do okresu zatrudnienia wymaganego do zawarcia umowy o prowadzenie PPK wlicza się okresy zatrudnienia z poprzednich 12 miesięcy w tym samym podmiocie oraz w innych podmiotach, jeżeli obecny podmiot jest ich następcą prawnym w danych stosunkach prawnych, a wobec osób wykonujących pracę nakładczą także okres wskazany w art. 16 ust. 3 ustawy. Umowy nie zawiera się, jeżeli przed upływem terminu osoba złoży deklarację rezygnacji albo przestanie być osobą zatrudnioną.

Nigdy więcej nie trać czasu!

Zautomatyzuj układanie grafików pracy, prowadzenie ewidencji czasu pracy, elektroniczne wnioski urlopowe i wiele więcej.

Załóż darmowe konto

Kto nie musi tworzyć PPK?

Nie każdy podmiot zatrudniający ma obowiązek utworzyć PPK, ponieważ poza wyjątkiem dla mikroprzedsiębiorcy ustawa przewiduje również wyłączenie z art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz, po spełnieniu określonych warunków, wyłączenie związane z PPE na podstawie art. 133. Sama liczba pracowników, wysokość obrotu czy rezygnacja jedynie części zespołu nie wystarczą do skorzystania z tego wyjątku.

Ustawy nie stosuje się również do osoby fizycznej, która zatrudnia inną osobę fizyczną w zakresie niezwiązanym z działalnością gospodarczą żadnej ze stron, na przykład do prywatnej pomocy domowej. Osoba samozatrudniona nie tworzy programu, jeżeli nie zatrudnia osób objętych definicją ustawową.

Odrębne znaczenie mają pracownicze programy emerytalne, czyli PPE. Przepisów o PPK może nie stosować podmiot, który już w terminie objęcia ustawą wskazanym w art. 134 ust. 1 prowadził PPE, naliczał i odprowadzał do niego składkę podstawową w wysokości co najmniej 3,5% wynagrodzenia, a w programie uczestniczyło co najmniej 25% osób zatrudnionych. Zwolnienie nie obowiązuje jednak bezterminowo.

Podmiot musi rozpocząć stosowanie ustawy o PPK w przypadkach określonych w art. 133 ust. 2, między innymi po likwidacji PPE, obniżeniu składki podstawowej poniżej 3,5% wynagrodzenia, zawieszeniu jej naliczania i odprowadzania na okres przekraczający 90 dni albo celowym opóźnieniu w jej odprowadzaniu trwającym dłużej niż 90 dni. Obowiązek stosowania ustawy powstaje również od dnia następującego po 1 stycznia albo 1 lipca danego roku, jeżeli według stanu na ten dzień udział osób zatrudnionych uczestniczących w PPE spadnie poniżej 25%.

Podmiot korzystający z art. 13 ust. 2 ustawy o PPK musi ponownie finansować wpłaty podstawowe i dodatkowe do PPK za osoby uczestniczące w PPE od dnia wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 13 ust. 4 pkt 1–4.

Jakie kary grożą pracodawcy?

PFR wzywa podmiot do zawarcia w terminie 30 dni od otrzymania wezwania umowy o zarządzanie PPK z funduszem zarządzanym przez wyznaczoną instytucję finansową albo do przekazania PFR informacji o zawarciu umowy z inną instytucją finansową, a nieodebrane wezwanie staje się skuteczne po 14 dniach od jego udostępnienia na profilu informacyjnym ZUS. Podmiot korzystający z wyłączenia na podstawie art. 133 ust. 1 albo art. 13 ust. 1 ustawy o PPK w odpowiedzi na wezwanie PFR przekazuje odpowiednie oświadczenie wskazane w art. 8 ust. 5a albo 5c, zamiast wykonywać wezwanie przez zawarcie umowy o zarządzanie PPK. Za niezawarcie umowy o zarządzanie PPK w ustawowym terminie oraz za nakłanianie osoby zatrudnionej lub uczestnika PPK do rezygnacji z oszczędzania grozi grzywna do 1,5% funduszu wynagrodzeń u podmiotu zatrudniającego w roku obrotowym poprzedzającym popełnienie czynu. Taka sama maksymalna sankcja może zostać nałożona za nakłanianie osoby zatrudnionej lub uczestnika PPK do rezygnacji z oszczędzania.

Za niezawarcie umowy o prowadzenie PPK, nieterminowe dokonywanie wpłat, nieprzekazanie wymaganych danych lub nieprowadzenie dokumentacji związanej z obliczaniem wpłat grozi grzywna od 1000 zł do 1 000 000 zł. Niezawarcie umowy o prowadzenie PPK w terminie nie eliminuje uczestnictwa, ponieważ po upływie ustawowego terminu stosunek prawny wynikający z tej umowy powstaje z mocy prawa na zasadach określonych w art. 17 ustawy o PPK.

Pracowniczy plan kapitałowy – rezygnacja

Uczestnictwo w PPK jest dobrowolne dla osoby zatrudnionej. Automatyczny zapis nie oznacza obowiązku pozostania w programie. Uczestnik może w dowolnym momencie złożyć podmiotowi zatrudniającemu pisemną deklarację rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK.

Pracodawca powinien niezwłocznie poinformować wybraną instytucję finansową o otrzymaniu deklaracji, nie później jednak niż w ciągu 7 dni. Wpłat nie dokonuje się od miesiąca, w którym złożono deklarację, a kwoty pobrane w tym miesiącu podlegają zwrotowi.

Rezygnacja nie powoduje zamknięcia istniejącego rachunku ani wypłaty zgromadzonych środków. Uczestnik może w dowolnym momencie złożyć pracodawcy pisemny wniosek o dokonywanie wpłat do PPK. Jeśli jednak po złożeniu deklaracji rezygnacji ukończył 70 lat, pracodawca nie może zrealizować takiego wniosku ani wznowić wpłat.

Jak działa ponowny autozapis do PPK?

Deklaracja rezygnacji nie obowiązuje bezterminowo. Do ostatniego dnia lutego roku ponownego autozapisu podmiot zatrudniający informuje o ponownym dokonywaniu wpłat zarówno uczestników PPK, którzy zrezygnowali z wpłat, jak i osoby zatrudnione, dla których z powodu wcześniejszej deklaracji rezygnacji nie zawarto umowy o prowadzenie PPK, z uwzględnieniem wyjątku dotyczącego ukończenia 70 lat. W roku ponownego autozapisu, jeżeli osoba nie złoży ponownie deklaracji rezygnacji i istnieje wymagany stosunek prawny z umowy o prowadzenie PPK, wpłaty od wynagrodzenia wypłaconego w marcu należy w marcu obliczyć i pobrać, a do instytucji finansowej przekazać od 1 kwietnia w ustawowym terminie. Ponowny autozapis obejmuje zarówno osoby, dla których z powodu wcześniejszej deklaracji rezygnacji nie zawarto umowy o prowadzenie PPK, jak i uczestników PPK, którzy zrezygnowali z wpłat, z uwzględnieniem ustawowych zasad dotyczących wieku i ponownej rezygnacji.

Pierwszy ponowny autozapis do PPK odbył się w 2023 roku, a kolejny przypada w 2027 roku. W ramach ponownego autozapisu uczestnik, który po rezygnacji, a przed 1 kwietnia ukończył 55 lat, zostaje objęty wpłatami od 1 kwietnia wyłącznie na wniosek złożony do ostatniego dnia lutego, natomiast późniejszy wniosek powoduje dokonywanie wpłat od miesiąca następującego po miesiącu jego złożenia.

Czy można wypłacić środki przed 60. rokiem życia?

Uczestnik może wycofać pieniądze przed ukończeniem 60. roku życia w formie zwrotu, jednak taka operacja wiąże się z pomniejszeniami. Otrzyma 100% środków pochodzących z własnych wpłat oraz 70% środków pochodzących z wpłat pracodawcy, po uwzględnieniu podatku od zysków kapitałowych. Pozostałe 30% części finansowanej przez pracodawcę trafia do ZUS i zostaje zapisane jako składka na ubezpieczenie emerytalne. Przy zwrocie do Funduszu Pracy przekazywana jest kwota odpowiadająca środkom uzyskanym z odkupienia lub umorzenia jednostek nabytych albo przeliczonych z wpłaty powitalnej i dopłat rocznych.

Z wypłaty do 100% środków na pokrycie wkładu własnego w związku z kredytem hipotecznym na cele mieszkaniowe wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 38 może skorzystać uczestnik, który w dniu złożenia wniosku o zawarcie odpowiedniej umowy z instytucją finansową nie ma ukończonych 45 lat, przy czym kolejna taka umowa z inną instytucją finansową jest dopuszczalna tylko w celu sfinansowania tej samej inwestycji, a z tą samą instytucją nie można jej zawrzeć ponownie.

W razie poważnego zachorowania uczestnika, jego małżonka lub dziecka można wypłacić do 25% zgromadzonych środków bez obowiązku ich zwrotu. Wypłata może nastąpić jednorazowo albo w ratach. Przepisy nie przewidują możliwości wypłaty 75% środków bez potrąceń z tytułu poważnego zachorowania.

Jak wygląda wypłata środków po 60. roku życia?

Po otrzymaniu informacji o rozpoczęciu przez uczestnika wypłat z PPK po ukończeniu 60 lat podmiot zatrudniający nie oblicza, nie pobiera ani nie dokonuje za niego dalszych wpłat do instytucji finansowej. Podstawowy wariant obejmuje jednorazową wypłatę 25% środków, a pozostałych 75% – w co najmniej 120 miesięcznych ratach. Można również wypłacić całość w co najmniej 120 ratach.

Zwolnienie z podatku przy standardowej wypłacie wynika z rozłożenia odpowiedniej części środków na co najmniej 120 miesięcznych rat, natomiast próg 50 zł decyduje o tym, czy wypłata ratalna może być realizowana, czy środki zostaną wypłacone jednorazowo. Próg 50 zł ustala się, dzieląc łączną wartość jednostek przez 120, a jeżeli uczestnik wnioskuje o mniej rat – przez liczbę rat wskazaną we wniosku; jednorazowa wypłata następuje, gdy tak obliczona pierwsza rata jest niższa niż 50 zł. W takim przypadku od zysków kapitałowych przypadających na 75% środków zostanie naliczony 19-procentowy zryczałtowany podatek dochodowy.

Wypłata środków objętych art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o PPK w mniej niż 120 miesięcznych ratach podlega 19-procentowemu zryczałtowanemu podatkowi od osiągniętego z tego tytułu dochodu.

Podsumowanie

Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK) wymagają od pracodawcy nie tylko finansowania wpłaty podstawowej z uwzględnieniem ustawowych przypadków, w których obowiązek finansowania wpłat zostaje wyłączony, lecz także prawidłowego wyboru instytucji finansowej, zawarcia dwóch umów, terminowego zapisywania osób zatrudnionych oraz prowadzenia dokumentacji. Sprawne zarządzanie PPK ogranicza ryzyko sankcji i błędów płacowych, a dodatkowe wpłaty mogą uatrakcyjnić firmową ofertę benefitów. Dla pracownika program jest sposobem na budowanie prywatnych, dziedziczonych oszczędności finansowanych z różnych źródeł i korzystanie z nich po ukończeniu 60 lat lub wcześniej, na zasadach określonych w ustawie.

Źródła

FAQ - najczęściej zadawane pytania o PPK

Mikroprzedsiębiorca może korzystać z wyłączenia, jeżeli osoby objęte autozapisem złożyły deklaracje rezygnacji, a żadna osoba, która ukończyła 55 lat i nie ukończyła 70 lat, nie złożyła wniosku o zawarcie dla niej umowy o prowadzenie PPK. Mikroprzedsiębiorca korzystający z wyłączenia z art. 13 ust. 1 pkt 1 musi uwzględniać ponowny autozapis co 4 lata, ponieważ do złożonych deklaracji rezygnacji stosuje się odpowiednio art. 23 ust. 5 i 6 ustawy o PPK.
Umowę o prowadzenie PPK dla nowego pracownika zawiera się nie wcześniej niż po 14 dniach zatrudnienia i nie później niż do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynęły 3 miesiące zatrudnienia. Do okresu zatrudnienia uwzględnia się okresy z poprzednich 12 miesięcy u obecnego podmiotu oraz u innych podmiotów, jeżeli obecny podmiot jest ich następcą prawnym w tych stosunkach prawnych, a wobec osób wykonujących pracę nakładczą także okres wskazany w art. 16 ust. 3 ustawy o PPK.
Podstawowa wpłata pracodawcy wynosi 1,5% wynagrodzenia rozumianego jako podstawa wymiaru składek emerytalnych i rentowych uczestnika PPK, ustalana bez stosowania rocznego ograniczenia tej podstawy. Po osiągnięciu rocznego limitu podstawy składek pracodawca nadal oblicza i przekazuje wpłaty do PPK.
Osoba zatrudniona może w dowolnym momencie złożyć pracodawcy pisemną deklarację rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK. Rezygnacja nie powoduje zamknięcia istniejącego rachunku. Uczestnik może później złożyć pisemny wniosek o dokonywanie wpłat, jednak pracodawca nie wznowi ich, jeżeli po złożeniu deklaracji rezygnacji uczestnik ukończył 70 lat.
Środki z PPK można wycofać przed ukończeniem 60 lat, ale zwykły zwrot wiąże się z pomniejszeniami. Warunek wieku dotyczy dnia złożenia wniosku o zawarcie umowy dotyczącej wypłaty na wkład własny – uczestnik nie może mieć w tym dniu ukończonych 45 lat. Wypłata podlega zwrotowi w wartości nominalnej, który musi rozpocząć się najpóźniej w ciągu 5 lat i zakończyć najpóźniej w ciągu 15 lat od wypłaty.